Met deze weblog wil ik een ontmoetingsplaats bieden voor mensen die, net als ik, heen en weer worden geslingerd op allerlei grensgebieden. Voor de één misschien voelbaarder en tastbaarder dan voor de ander. Maar dat we in ons leven met onderstaande uitersten op de één of andere manier te maken hebben of krijgen is onmiskenbaar:
·
Het alleen zijn en het onder mensen willen (kunnen) zijn
·
Iets willen doen en het (nog) niet kunnen
·
Je beperking accepteren en ertegen vechten
·
Troost vinden in je geloof en God helemaal kwijt zijn
·
Hoop en wanhoop
·
Vreugde en verdriet
“Het zijn echter niet de gebeurtenissen of de feiten die ons in het helledonker brengen, maar de staat waarin ze ons achterlaten: in wanhoop en angst…Als wanhoop en angst zich meester maken van je hart, is de hel niet ver. Bovendien kunnen deze twee zich ook opdringen in je bestaan zonder dat zich pijnlijke dingen zich voordoen. We hoeven niet te zoeken naar een ‘verantwoording’ van onze negatieve gevoelens: ze zijn er, soms heel plots, en hoeven niet per se veroorzaakt te worden door traumatische gebeurtenissen. Juist het feit dat we niet altijd een antwoord of verklaring hebben voor dat zich voordoet in ons innerlijk, maakt het donker nog duisterder…” (Uit: Richt ons weer op. Als leven pijn doet)
Mijn schrijven is een belangrijk onderdeel in mijn genezingsproces. Mijn schrijven op deze website, als ook het schrijven in mijn papieren dagboek. Het (creatief) dagboekschrijven heeft me de afgelopen vier jaren veel heling en genezing gebracht, naast mijn geloof in mijn Redder.
Met deze weblog heb ik voor ogen om een ander te bereiken, geïnspireerd door 2 Korientiers 3-4
" Geprezen zij de God en Vader onze Heer Jezus Christus, de Vader die zich over ons ontferm, de God die ons altijd troost en ons in al onze ellende moed geeft, zodat wij door de troost die wijzelf van God ontvangen, anderen in al hun ellende moed kunnen geven"
door te delen wat mij de afgelopen jaren heeft geholpen. Aan boeken, aan schrijven, aan wat ik leer in het leven. Over wat ik leer van het leven met God. En tegelijkertijd werkt het voor mij nog steeds bevrijdend om open over mijn pijn te schrijven en te spreken. Mijn pijn, mijn lijden is onderdeel van al het lijden. Mijn pijn wordt steeds meer dé pijn, zoals Henri Nouwen dat mooi verwoordt in zijn boek Binnen geroepen: “Laat je pijn worden tot de pijn” (p.119).
Zo hoop ik lotgenoten, die we naar mijn mening als mens allemaal van elkaar zijn, te bereiken. Maar zeker ook mijn lotgenoten met het etiket borderline. Of die, net als ik, ooit gediagnosticeerd zijn met dit etiket, en dit nu misschien (grotendeels) hebben mogen loslaten, maar nog wel leven met een emotionele kwetsbaarheid.
laatst bijgewerkt op 17 mei 2012